Exchange of Hearts 3

Hello po sa inyo lahat na patuloy na nagsusubaybay sa at tumatangkilik sa mga kwento ko. Unang una po nahihiya po ako ngayon sa inyo dahil ilang buwan na din ako naging inactive sa pag post nang mga kwento ko. especially po ang update nang Exchange of Hearts na napakarami nang tumatangkilik and it is so overwhelming to hear comments and violent reactions from my readers it really help me grow as a writer. 

Pangalawa po, ibibigay ko po ang rason kung bakit ako nawala nang matagal, I have been struggling with my studies and paperworks for my upcoming board exam and hindi ko madugtungan ang kwento dahil nagaaral pero i really try to put more inputs para maganda kaya medyo matagal talaga.

Sa ulit po I am very sorry! sana po ay patuloy niyo apng tangkilikin ang kwento... salamat po and enjoy chapter 3 of Exchange of Hearts. 

Chapter 3: Litrato

[Kurt]

“I was there when it all happened, the night of the tradgedy that happened to Carlsen… magkababata kami niyan, naalala ko noong nag kakilala kami sa school, binubuly kasi ako noon, lampa, payat, nerd… but he stood for me. Since then naging mag best of friends kami niyan. Parati kami magkasama, we play basketball together, lumalabas tuwing hapon, kasama nga rin niya ako nung niligawan niya yung classmate namin.

Until, one day nawala ang Daddy niya, ako ang taong palagi niyang tinatakbuhan noon, umiiyak siya, parati niyang sinasabi na miss na miss na niya ang daddy niya at ito raw ang tanging nagmamahal sa kanya nang lubos. I left for the States that same year, my mother married her business partner at that time and we all migrated there.

Di ako nakapagpaalam nang maayos, dahil alam kong it would be hard seeing him in that depressive situation, dahil dun I promised na when I return gagawin ko ang lahat para mapasaya ang kaibigan ko kaya sososrpresahin ko sana siya sa birthday niya… pero di ko akalaing yun na ang huling araw niya sa mundong ito.”

Maluhaluha akong nagsalita sa necrological service para kay Carlsen, di ko sukat akalaing din a kami nagkita muli pagkatapos nang matagal na panahon. Kinuha ko ang microphone at lumapit sa mga labi niya at maluhaluhang sinabi na

“Paalam aking kaibigan, hanggat magkita tayo ulit, and don’t worry the company that you have been saving for the last 5years… You will be my inspiration bro”

Natahimik ang lahat nang tao sa simbahan, araw ito nang kanyang libing pero puro pamilya lang niya ang nandoon at mga matatalik na kaibigan, ibang empleyado na forced pang pumunta. Alam kong hindi naging mabuting boss si Carlsen pero hindi nila alam ang dinaan niya bago pa siya nang president nang companya na pag-aari din niya.

Nang may nakaagaw nanag attensyon ko sa may bulwagan nang simbahan, isang lalaking nakaputi na namumukhaan ko, at nagtinginan kami mata sa mata, nang mamukhaan ko na siya ay gulat ang namuo sa aking mukha “It can’t be” at ang hawak kong mikropono ay nahulog at umalingaw-ngaw ang di magandang tunog dahil sa feedback, di ko ito pinulot dahil nakatunganga parin ako sa kinalalagyan nang lalaki na bigla namang umalis.

Humingi ako nang paumanhin kay Tita Luisa at nagdalidali akong lumabas nang simbahan para habulin ang taong yun, nang makita kong pumasok siya sa isang maitim na kotse na parng nagmamadali pero nakatingin pa siya sa akin…

“CARLSEN”

[Kahapon sa Villa Montenegro]

“CLARENCE” sabi ni yaya Glorya na namuti bigla sa kanyang kinatatayuan.

“Sino po si Clarence?” tanong naman ni Lance na nahihiwagaan sa mga kilos ni yaya Glorya.

“Hi- hindi… Carlsen ang sinabi ko, wala akong sinasabing Clarence anu ka ba” sabi ni yaya glorya na napalitan nang ngiti ang mga labi nito habang tinititigang mabuti si Lance.

“hali ka nga dito iho” dugtong pa niya. Lumapit naman agad si Lance at niyakap siya ni yaya Glorya nang mahigpit. Nang napakahigpit.

Gabi na nang nakapagpahinga ang kambal sa kwarto ni Carlsen. Di man sila sanay na magkatabi matulog ay kailangan kasi wala ni isang empleyado sa mansion ang may alam na nandoon sila maliban kay yaya Glorya.

“Carl… anu na ang plano mo ngayon?”

“Kailangan kong malaman ang may gawa nito Lance… at sa lalong madaling panahon, ayoko na may madamay pa sa mga pangyayaring ito, ayoko na pati si Mama ay madamay.”

Nang may kumatok sa may pinto, na nagbukas naman dahil ginamitan nang susi, si yaya glorya pala yun na may dalang pagkain.

“kain muna kayo mga anak” hindi mawala sa mukha niya ang ngiti.

“nabalitaan ko na gusto ni Tita Criselda mo na kunin ang pwesto mo sa pagka president” dagdag pa ni yaya glorya habang kumakain ang dalawa.

“Sabi ko na nga ba si Tita Criselda siguro ang may tangkang pumatay sakin dahil gusto niyang kunin ang pwesto ko sa Companya.” Sabi ni Carlsen na may halong galit.

“at least ngayon may lead na tayo tol, lets start there.” Sabi ni Lance.

“pero hindi siya nagtagumpay anak, yung anak ni Mr. Trinidad ang pumalit sa puwesto mo.” Sabi ni yaya Glorya. Nagtinginan lang ang kambal.

[Sa Montenegro Company]

9:00pm

“Mauna na kami umuwi Eunice” sabi nang isang katrabaho ni Eunice sa Companya.

“Sige tatapusin ko nalang itong financial statement para kay Mr. Trinidad bukas” Sagot ni Eunice.

Madilim na ang buong 35^th Floor kung saan ang opisina nang president, akala ni Eunice wala nang tao at siya nalang ang nagtatrabaho nung mga oras nay un. Kaya tutok na tutok siya sa gawain. Nang bglang nag ring ang telepono.

“hello Dad?”

“Princess, buti naman sinagot mo na mga tawag ko”

“Dad, uulitin pa ba natin to? Di ako uuwi hanggang I can prove my worth to you and to be what I want to be”

“Alam ko naman yun princess,I Just want the best for you. Nagtatrabaho ka bilang secretarya na pwede ka namang maging Boss sa Marketing department natin. Anak Valderamma ka, hindi mo na gawain yan.”

“I told you, I can only live up to my Family name kung alam ko nang kayak o, ayoko mangyari sakin ang nangyari kay kuya. Never.” Sabi ni Eunice habang naglalakad papuntang restroom.

Lingid sa kaalaman niya basa ang sahig dahil kakamop lang ito nang janitor, at nung malapit an siya sa pinto ay nadulas ito buti nalng at may lalaking nakasalo sa kanya. Si Kurt.

Nahihiya man si Eunice eh tumayo siya nang matuwid at angpaumanhin sa kanyang amo.

“Sorry po talaga sir, hindi ko po alam na basa ang sahig” napayuko lang siya nang sianbi niya iyon.

Hinawakan ni Kurt ang baba niya at inangat ang ulo nito, at kitang kita sa mukha ni Kurt na natatawa siya, pero ang mga ngiti niya ang nagpahanga sa kay Eunice.

“It’s okey, at least no body got hurt.” Sabi niya. Pero di kumikibo si Eunice at nakastick lang talaga ang mata niya kay Kurt.

“next time be careful…” sabi ni Kurt habang pabalik sa opisina niya, pero napako parin ang tingin ni Eunice sa kanya.

Nilingon siya nito “and Eunice, Cancel all my meetings tomorrow and come with me.” Sabi niya.

“Ha? Sir?” mahinhin na sagot ni Eunice. Iniisip niya kung bakit siya niyayaya nito na lumabas sa susunod na araw.

“to the Funeral… remember?”

“ah, yes sir.” As a sign of relief.

“Good see you tomorrow then” he said entering the room.

[Villa Montenegro]

Nasa kusina si yaya Glorya nang tumunog ang telepono nito.

“Hello Glorya” isang lalaki na malalim ang bosses ang nagsalita sa kabilang linya, pamilyar ang boses niya.

“Sir Felix!” sabi ni yaya na may galak. Simula noong Nawala si Felix alam na ni yaya Glorya kung nasaan ito, may nagtangka din kasi sa buhay niya at kasalukuyan niyang iniimbestigahan ito, pero sampung taon na ay wala parin siyang nahanap.

“Nabalitaan ko ang nangyari kay Carlsen, di ako makapaniwala…” nang pinutol ito ni yaya.

“Buhay si Carlsen!”

“Ano? Buhay siya?”

“Oo, nandito siya sa Villa Montenegro, at ligtas siya dito Felix” at di naman makapagsalita si Felix sa kabilang linya.

“Hindi lang siya ang buhay…” dugtong pa ni yaya “… Pati si Clarence buhay din!”

“Wag kang magloko nang ganyan Glorya, kitangkita mo noon na walang buhay ang bata nung ipinanganak siya” galit an tugon ni Felix sa kabilang linya.

“Oo Felix, pero kahit ako hindi makapaniwala, pero tadhana na ang nagdikta nang mga pangyayari at nagkita na silang magkambal”

Samantala sa kwarto habang naguusap sila Lance at Carlsen, tinitignan nila ang mga photo album nila Carlsen.

“Yan yung time na nag waterslide kami ni papa… yan ang pinakamasayang araw nang buo kong buhay” sabi ni Carlsen habang tinuturo ang isang lumang litrato.

“I envy you, you had a good childhood.”

“Oh bakit naman?”

“Ampon lang ako Carlsen, limang beses ako nagpapalit-palit nang mga magulang, meron na inabuso ako, meron din namang gnawa akong alipin nang sindikato at nung huli kong pamilya ang siyang nagbigay sakin annag lahat lath ay kinuha din sakin dahil sa aksidente.” Maluha-luhang sabi ni Lance

“Wag ka nang umiyak tol, ako na ngayon ang pamilya mo, hinding hindi kita iiwan tandaan mo yan” napangiti lang ang dalawa sa mga pangayayari.

“eh sino naman tong katabi nang papa mo?”

“Yan si Mr. Tan, Bestfriend ni papa, siya ang may-ari nang Tang Kuang Mu Group of Companies”

“Yan yung Ospital kung saan gusto ni Dennis magtrabaho.” Nakangiting sabi ni Lance.

“Sino si Dennis?”

“Bestfriend ko, yung taong hindi pa ako iniiwan” napangiti naman si Lance.

“Ah, naalala ko sabi ni Tito sa akin noon, kung kakailanganin ko ang tulong niya, kahit ano puntahan ko lang daw siya”

Mahimbing muli ang tulog nila noong gabing iyon.

10:00am

Nagising si Lance na wala si Carlsen sa tabi niya. Pero nakatangap siya nang text galing dito.

Di ko kayang hindi makita si mama bago siya umalis papuntang amerika, I will go to my own funeral. At babalik din ako agad, may sasakyan naman ako. Ingat ka diyan kambal magkikita pa tayo.

Agad naman siyang tinawagan ni Lance.

“Tol? Nasaan ka?”

“Umalis na ako tol nakita ako ni Kurt, yung bagong president, di naman niya siguro ako isusumbong pero…” naputol ang salita ni Carlsen at may narinig si Lance na putok nang baril.

“Carlsen ano ang nangyayari?”

“May nagpapaputok sa akin. Di ko kilala” kasalukuyang nasa bundok na bahagi ni si Carlsen nang may nagpaputok na mga tao mula sa likuran niya. “Lance making ka, kahit anong mangyari magpakatatag ka”

“anung gagawin ko?”

“Tawagan mo si Mr. Tan, merong private number sa likod nang litrato nila ni dadi yung pinakita ko kagabi, yun ang gamitin mo para ma contact siya.”

“okey, eh pano ka?”

“Basta Lance, kahit anung mangyari sakin ngayon, Promise me. Ipaghiganti mo ako, ata ng pamilya natin”

Hindi na makaimik si Lance sa kabilang linya, at patuloy parin ang putukan.

“Alalahanin mo Lance, mahal na mahal ka ni Kuya” at biglang amy narinig siyang nabindol na parang metal at narinig din niya na gumugulong ang sasakyan nang kapatid niya…

“Carlsen, andyan kapa? Ano ang nangyayari sayo?... magsalita ka naman?”

Nang biglang BOOOOOOOOOOOOM! May sumabog at naputol ang linya.

Di maipinta sa mukha ni Lance ang nangyayari, Hindi siya makapaniwala sa mga narinig, at nanlumo talaga siya sa sitwasyon.

“Ipaghihiganti kita Carlsen, Ipaghihiganti kita!” nasabi iyon ni Lance na may galit, kirot sa puso.

Tinawagan niya si Mr. Tan doon sa telephone number na nakalagay sa likod nang litrato.

“Hello Mr. Tan?”

“ Sino to? Pano mo nalaman ang number na ito?”

“Di na mahalaga yun, ang mahalaga magkita tayo!”

“Di kita kilala iho, pano ko masisiguro na hindi ka masamang tao?”

“Wag kang magalala tungkol ito sa mga Montenegro, so kakausapin mo naba ako?”

“meet me at my office tomorrow morning…” pinutol ito ni Lance.

“Di na po mapapabukas to, Pier 28, 1pm, tayong dalawa lang” at bigla niya itong binaba.

1:05pm

[Pier 28]

Papasok si Mr. Tan nang namukhaan niya ang nagiisang tao doon sa lugar.

“Carlsen?” sabi niya nang may pagkabigla.

“Di po ako si Carlsen, Patay na po si Carlsen, at alam kong may pumatay sa kanya”

“eh sino ka? Paano nagkaroon nang kaitsura si Carlsen?”

“Di ko din po alam, and I am going to find out… kailangan kop o nang tulong niyo”

“Anung maitutulong ko ijo?” alanganin na sagot nito

“Gawin niyo akong anak ninyo, at dun na akong magsisimulang maghiganti” pero makikita talaga sa mukha ni Lance ang determinasyon sa kanyang mungkahi.

“Kaya mo ba maging anak nang isang Caleb Uriel Tan?” tanong niya ulit an may halong pangamba.

“Para sa kapatid ko, gagawin ko talaga ang lahat para sa kanya.”

Makikita mo sa mukha ni Caleb na kombinsido na siya nang binata. “Ano ang gusto mong bagong pangalan ijo?”

“CLARENCE… Clarence Alexander Tan!”

_itutuloy_

PS. Salamat po talaga sa pagtangkilik sa mga gusto pong mag share nang feeling nila meron pong comment box sa ilalim nang page nato o pwede niyo rin akong e add sa Facebook! Thank you!

Without You 8

I am so sorry po talaga kung hindi ako nakapagupdate for MONTHS! kasi I was so busy cause I just graduated with a BSN degree!! yehey for me!! oh well Im back and marami pang twist ang kwento kong to... at ang lahat nang ito ay para sa inyo kasi mahal ko ang followers ko!

Bati portion na, Thanks to Miss D. and sir Jayson P., sori po talaga kung hindi ako nakapagupdate :(, Jayfpina na parating nakaabang sa site ko, kina Russ, Rue, joseph, joed12, ramy from qatar, na walang sawang nagpapa-abot nang kagalakan sa kwento ko, andrei, dark_ken, Ross, Coffee Prince, Calle 'aso, Chris, Zirjay S. at sa mga anons at sa mga nag e-mail, type ko pa ulit yung scene na yun... soon you will be updated... thank you talaga mula sa kaibuturan nang puso ko.

Website: urikido.blogspot.com

Email: uri_kido10@yahoo.com

Facebook: www.facebook.com/urikido10

8th Installment na and last nang first part at heto na ang theme song nito nasa video link sa baba :) and don't mind to leave a comment, i would highly appreciate it even if you do go Anon :)

is it truely a happy ending for Caleb and Enzo or will there be a new Name on the story board?

CHAPTER 8: The Sunrise

“Kaya mo ba?” tanong niya sa akin.

“Gusto ko toh, kaya kakayanin ko toh” sabi ko naman.

“Si Andrew yang kalaban mo, kaibigan natin siya baka magkasakitan lang kayo” pagpupumilit niya sa akin habang gumagawa ako nang campaign parafernalias sa boarding house nila. Samantalang siya ay nag eempake nang gamit.

Malapit na nun ang araw nang election sa campus, at marami na akong ginagawa para sa pagtakbo ko nang president nang student body, medyo nagiging busy pero heto pinupuno parin ang pagiging nobyo ni Enzo, parati na nga akong doon sa kanila.

“Di ka na ba magpapapigil diyan sa balak mo?” tanong ni Enzo sa akin.

“Ikaw nga din a mapipigilan ang pag lipat mo kina Mark…” sabi ko nang hindi siya tinitignan. Nang bigla niya akong niyakap mula sa likod.

“Mahal na mahal kita baby ko” sabay halik mula sa batok ko papunta sa likod nang tenga. Mainit ang sensasyong dumaloy sa kalamnan ko noon. Hindi maipaliwanag na kiliti at kuryente na dumadaloy sa katawan, hanggang maabot niya ang aking pisngi, alam ko na ang balak niyang abutin, ang mga labi ko. Pero pinigilan ko na siya sa balak niya, hindi aprin ako nagpapahalik sa kanya kahit kelan.

“Mahal na Mahal din naman kita Dady ko, at aalis na ako kailangan ko pang puntahan si Mr. Reyes sa school, mag-ingat ka sa pag lipat mamaya ha” sabi ko sabay halik sa noo niya. Tumayo mula sa kama niya at lumabas na nang kuwarto.

Di kalayuan ang boarding house nila sa eskwelahan namin kaya nilakad ko nalng ito. Di kalayuan sa eskwelahan may namukhaan ako sa may daanan, pero mas maikli ang buhok niya ngayon, sobrang ikli na hindi ko aakalaing gagawin niya… si SOPHIE.

“Hi!” pagbati ko sa kanya nang nagkalapit na kami. Pero hindi niya ako pinansin at dalidali rin siyang naglakad papalayo.

Late na ako nang maka-uwi sa bahay noong araw na iyon, nagmunimuni ako sa mga narinig ko na nangyari kay Sophie, di ko naman akalain na gagagohin lang pala siya ni Jay nang ganoon. Alam ko dapat kong sabihin na “buti nga sa kanya, niloko din naman niya ako ah” pero bakit parang mas umiiral ang natitira ko pang pagmamahal sa kanya, pero hindi ito pwede, hindi na dapat ako makikipagsapalaran sa mga walang kwentang bagay.

Pumasok ako sa pinto annag bahay namin, hindi ko na binuksan ang ilaw at aakyat n asana nang hagdan nang biglang bumukas ang ilaw, nang napalingon ako nakita ko si papa na nakaupo sa sala.

“Wèishéme xiànzài nǐ zhǐshì? (bakit ngayon ka lang?)”

“Wǒ zhǐshì yǔ péngyǒu wàichū (I was just out with friends)”

“Péngyǒu? Huò nín zhèngzài yùnxíng dì nàgè yúchǔn de xuǎnjǔ? (Friends? Or that stupid election you are running?)”

“Wǒ hái méiyǒu kāishǐ (I haven’t even started with it)”

“Zhè hěn hǎo, yīnwèi nǐ jiāng wúfǎ shǐyòng wǒ de qián, wéi yīxiē yúchǔn de xuǎnjǔ (that’s good, cuz you will not use my money for some stupid election)”

“Shénme? Dànshì, wèishéme bù ne? (What? But why not?)”

“Nǐ yīnggāi xuéxí, jiùshì tā, wǒ méiyǒu wéi nǐ de yúchǔn de wǔdǎo hé bèi dīgū de xuǎnjǔ, nǐ fāsòng nǐ nàgè xuéxiào (You should be studying and that is it, I didn’t send you to that school for your stupid Dance and that underrated election of yours)”

“Xiànzài nǐ yǒu yīgè wèntí yǔ wǒ de wǔdǎo (and now you have a problem with my dancing)” nagalit na ako at lumalakas na ang boses. Nakikita ko na sobrang galit na si papa sa akin, buti nalang at dumating si mama para pigilan kaming dalawa.

“Cóng xiànzài kāishǐ, rúguǒ nǐ réngrán huì tuīdòng, xuǎnjǔ tōngguò, wǒ jiāng zhànshí qiēduàn nín de zhànghù hé xiūjiǎn xiàlái de jīntiē (from now on, if you will still push through with that election, I will temporarily cut your accounts and trim down your allowance.)” his last words before going to his room.

Tears were now filling my eyes and I ran outside of the house and went to that Club that I usually go to para magpakalasing. I just sat in the the bar table and drank till drunk.

It was half past 1 in the morning when “kuya another glass of Bacardy” I said. “Make that two handsome” a familiar voice told the bartender. I looked at the guy blurry and unfamiliar. “Steven? Ikaw ba yan?” I asked.

“Yah it’s me silly, looks like your drunk! What does your sexy ass doing here?” he sat on the empty chair beside me.

“Ayokong umuwi sa amin, nag-away kami ni papa, he always makes me feel vulnerable, ayoko na. Anu nga pala ang ginagawa mo dito? Nasan si Mark?”

“Well he is not here darling lumipat na kasi yung friend niyo, si Enzo, e sasamahan ya daw muna para di ma OP sa mga kasamahan niya sa Boarding house, ewan ko nga ba dun. Mukhang mabigat ang dinadala mo sa ama mo ah” binigay nang bartender ang aming inorder, at kitang kita mo sa mukha ni Steven ang pakikipag flirt niya dito.

“Parati nalang kasi ako, ako na hindi marunong ako na ang walang pakialam sa magiging buhay ko, I was just doing all of this for his sake…”

“What? The Elections? Anu ba talaga ang problema mo?”

“Pera, saan ako kukuha nanag pera para sa lahat nang gastusin eh he will not give me allowance and he even closed my accounts”

“Pera lang ba? Pera lang problema mo? Masusulusyonan ko yan.”

“Talaga? Pahihiramin mo ako?”

“Sure, but I have my conditions… di pwedeng bigay lang nang bigay diba?” ayan na naman yung medyo flirt niyang pananalita.

“What conditions?”

“You will know that later, now lets Drink, Dance and Enjoy” at yun nga sabay na kaming uminom.

Mas lumalim ang gabi at tumama na ang kalasingan ko, umiinit na ang katawan ko at di na ako makakakita nang diretso. Nilabas ako ni Steven sa bar at sinakay sa taxi, di ko na alam kung saan niya ako dadalhin sa mga panahong iyon ang alam ko hindi na ako makabangon sa kalasingan.

The next thing I knew I woke up in a hotel room alone and walang saplot sa katawan, and I was thinking that time on what may have happened the night before when I saw a note on the TV in front of me.

“Thanks I had fun, play mu naman yung CD sa taas nang player- thanks –Steve” yun yung nakalagay sa note. And I played it, at laking gulat ko nang makita ko ang ginagawa ko ang laman nang CD, video anng pinag gagagawa ko the night before, pinasayaw niya ako nang malaswa (galling ko parin sumayaw kahit lasing, isip-isip ko nun) at bigla nalang akong naghubad, striptease at na cut yung video, tapos lumabas si steven sa Vid. “hindi ko naman sinagad ang pagsasamantala kasi hanggang subo lang ang ginawa ko, thanks for the night BTW nandyan ang pera sa side drawer at goodluck na lang sa election” sbi niya sa video na yun. May tiwala ako sa kanya kaya hindi na ako nangamba noong mga panahong yun at umalis na sa hotel at pumunta nanang school para mag finalize nung mga kailangan kung tapusin.

Hindi nagging madali ang election dahil na rin na isa sa mga matagal ko nang kaibigan ang kalaban kong si Andrew, High School palang ay nagging magkaklase na kami pero napilit ko parin siyang kumontra sa akin, oo ako ang pumilit sa kanya dahil mas mapapanatag ako kung hindi man ako ang mananalo dhil siya ang magiging president. Pero di ko sukat akalaing masisira ang pagkakaibigan namin nang dahil kay Jim, kaibigan siya ni Andrew, bakla si Jim pero di kaaya-aya sa inyong paningin.

Sineryoso niya talaga ang election and made situations worst, he started spreading rumors about me and he made me believe that Andrew was the one spreading the rumor and vise versa, sinisiraan ko rin daw si Andrew at pinapalabas ko na bakla siya. Simula noon din a ako kinakausap ni Andrew at dahil kaibigan siya ni Enzo, napaniwala niya din ito na kinakalaban ko ang kaibigan niya.

Dumating si Enzo sa bahay, Wednesday afternoon noon gaya nang ginagawa niya parati. Nang sinalubong ko siya hindi niya ako kinibo. Nang pumasok kami nang kuwarto doon na niya ako kinonfront.

“Talaga bang ganyan ka na ka baba? Para makuha mo ang gusto mo gagawa ka na lang nang kwentong hindi totoo?” paumpisa niya na parang sumisigaw.

“Teka, bakit parang ako ang may kasalanan dito, sila kaya tong naninira sa akin, wala nga akong ginagawa sa kanilang masama at ako pa tong pagbubuntungan mo nang galit?” galit ko ring tugon.

“Sinabihan na kita! Sinabihan na kitang huwag mo nang ituloy to. Dahil masisira lang ang pagsasamahan nating magkakaibigan pero tinuloy mu pa rin, ano klase kang kaibigan”

“Ganoon na lang ba? Mas pipiliin mo pa na kampihan sila kesa sa akin na nobyo mo? Sige ikaw ang bahala, paglabas mo nang bahay ko, isipin mo nalang na wala nang tayo!”

Nagkatinginan lang kaming dalawa, walang imikan, agad din naman siyang umalis nang walang isang salita. Alam ko hindi tama na pagtaasan din siya nang boses, pero lalaki ako, hindi ako marunong umintindi nang madalian, umiiral ang pride bago pa ang lahat.

Hindi ako umiyak di tulad nang dati, pinapasok ko nalang sa kokote ko, panakip butas ko lang siya, panakip butas sa isang relasyong d rin naman nangyari. Nang biglang may tumawag, inuha ko ang cellphone ko, nagmamadli at baka si Enzo yun hihingi nang tawad pero iba ang narinig o sa kabilang linya.

“Hello?” sabi nang lalaki sa kabilang linya.

“hello sino to?”

“Pare ha, matagal lang tayong hindi nagkikita kinakalimutan mo nalang ako”

“Putangina, FELIX!!!! Oh napatawag ka Aya(Kuya)?”

“Im free tonight pwede ka bah? Bonding naman tayo kailangan ko lang nang bestfriend ngayon”

“Sure pare ikaw pa, swerte ko talaga I really need this right now.”

“Sige see you sa bagong Club malapit sa avenue, SoPalace ba name nun?”

“Oo. Alam ko kung saan yun sige kita tayo 8”

Masayang kwentuhan nanaman ang nangyari sa aming dalawa at panay puna namin sa mga babaeng nasa club nang may nakita akong isang pamilyar na mukha sa may bar nang club, nagpaalam ako kay Felix na umalis lang muna para puntahan yung babaeng yun. Kinakabahan akong malaman kung siya nga yun at tama nga ako.

“Sophie?” tanong ko sa babaeng nakaupo na may T-Ice sa kamay, nakita ko nanaman ng napakaamo niyang mukha, the way she looks at me as if I was the last guy on earth and out of the blue she smiled. And I smiled back.

Sophie’s POV

He smiled, oh how I miss seeing those sweet innocent smiles. And everything flashed back in an instant bakit ko ba siya pinakawalan, ako na nga siguro ang pinaka stupid na tao sa buong mundo. At hindi na ako umaasa na may feelings pa siya sakin pagkatapos nang mga nangyari.

“Wow, it’s a coincidence seeing you here…” sabi niya nahiya naman ako.

“Sa kapatid ko yung place at pumupunta ako dito tuwing Wednesday since…” nag aalanganin pa akong pag usapan ang topic pero baka akalain niyang hindi pa ako nakapag move on. “… since the break-up, lam mo naman siguro yun.”

“I’ve heard, wow nice place you have heve at may karaoke stand pa kayo, may kumakanta ba diyan?” at nagtawanan lang kaming dalawa na parang naka bawal na gamot. Namiss ko din na marinig ang tawa niya, at yung mga mata niya parang nakakatunaw parin, di ko akalaing nakatulala nnaaman ako.

“Sophie!” kinuha niya ng attention ko sa pagkakatulala. “Why don’t you join us? Kasama ko best friend ko sigurado ako magkakasundo kayong dalawa” nakakahiya naman na tumangi kaya tumayo narin ako at sumama sa kanya.

“Felix, si Sophie nga pala, yung palagi kong kinikento sayo, sophie si Felix” at biglang tumayo yung lalakeng nakaupo sa may lounge area na kasama ni Caleb.

“NICE to finally meet youy, grabe isang taon nay an ha at di pa kita kilala…” grabe ang tawa niya habang kinakamayan ako. “Akin ka nalang Sophie!” at binatukan siya ni Caleb, “ulol…. Wag ka ngang ganyan pare” sabi pa ni Caleb. Tawa naman nang malakas si Felix, “Sabi ko na nga ba mayt gusto ka pa sa kanya eh” nabigla ako sa sinabi ni Felix at napatingin kay Caleb. Kung d ako nagkakamali namula ang pisnhgi niya, di kasi halata sa madilim na lugar.

Lumalim ang gabi at naging maganda ang takbo nang lahat except kung mahuhuli ko si Caleb na tumitingin sa akin. “Pare kumanta ka naman doon ang sasagwa nang mga kumakanta eh please naman pare!!!” sabi ni Felix habang may hawak na tinidor na tinutok kay Caleb “oh sige na pare” napabuntong hininga si Caleb at mukhang hindi na pipilitan sa kanyang ginagawa.

Nang umupo na siya sa harap at kumuha nang guitara biglang bumilis ang tibok nang puso ko, hindi ko gusto ang nangyayari dahil sa huling beses na narinig ko siyang kumanta nahulog ang puso ko para sa kanya at ngayon ayaw kong mangyari yung muli.

“This song is dedicated to what should have and should be…”

http://www.youtube.com/watch?v=wBtMQ4bt3bI

at pagkatapos nang mga oras na yun naramdaman ko nang tumulo ang luhang namuo sa aking mga mata tumayo ako at tumakbo papalayo, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko oh saan ako pupunta anng mga oras na iyon. At napadpad lang ako sa rooftop nang building na inuupahan nang bar.

Nakatayo lang ako at pinapanood ang mga bituin sa langit. At hindi parin humuhupa ang agos nang mga luha na nang gagaling sa aking mga mata. “Bakit pa ba kita niloko!” napasigaw ako. “Mahal parin kita CALEB TAN” napasigaw ako ulit nang biglng naramdaman kong may biglang yumakap sa akin mula sa likod narinig kong umiiyak din siyang kagaya ko, “I… I’m… so..sorry” utal utal nitong binangit habang nakayakap sa akin. At hinarap ko siya dahil alam kong si Caleb yun.

Nagkatitigan lang kami at sinuol ko siya nang halik bagay na matagal-tagal ko narin gusting maramdaman ang halik nang isang tunay na pag-ibig. At lumiwanag ang paligid dulot nang araw na lumabas mula sa silangan.

-END-

_nang part 1 lang_

ABANGAN

Without You 6

Hello there... update na po ako, medyo maliit itong chapter na ito kahit na isa ito sa mga malalaking nangyari sa buhay ni Caleb, merong rason kung bakit, basta abangan niyo nalang po

Thank you nga pala sa lahat nang bumasa at nagsusubaybay nang Without You.

Gusto niyo ba talaga akong makilala? hehehe Soon po.

Bati portion na, Thanks to Miss D., I can't wait to read your continuations, sir Jayson P., thank you po sa pag acknowledge ninyo sa akin, Jayfpina na parating nakaabang sa site ko, kina Russ, Rue, joseph, joed12, ramy from qatar, andrei, dark_ken, Ross, Coffee Prince at sa mga anons at sa mga nag e-mail, type ko pa ulit yung scene na yun... soon you will be updated... thanks... hi sana susubaybayan ninyo parin po ito.

At malapit na malapit na ang "Exchange of Hearts" sana subaybayan niyo din po ito gaya nang pagsubaybay ninyo sa "Without You"

Website: urikido.blogspot.com

Email: uri_kido10@yahoo.com

Facebook: Gusto niyo na ba talagang malaman? :D

6th Installment na and more to go and don't mind to leave a comment, i would highly appreciate it even if you do go Anon :)

Anu ang kahihinatnan nang pagkabigo ni Caleb kay Sophie? at May mga bago na namang mga tauhan sa kwentong ito na lalo pang magpapakomplikado sa buhay nang ating bida, sino-sino kaya sila at sino sa kanila ang magkakaroon nang malaking papel sa buhay ni Caleb.

CHAPTER 6: Reborn

Nakaupo na ako sa tabi nang dagat, nakatanaw sa malayo malalim ang pagiisip, saan ba ako nagkamali saan ba ako nagkulang. Pero alam ko deep within me hindi sapat ang magparamdam pero wala akong magawa I wasn’t expecting those things to happen it just did.

Umupo si Felix sa tabi ko, “Iinum mo nalang yan bro!” sabay abot nang isng bote nang beer. Kinuha ko naman ito at nagsimulang uminum.

“Aya? Masama ba akong tao…?” biglang tumulo na naman ang luha mula sa mga mata ko. “bakit sila ganun? Niloloko nila ako, they always take advantage over me, yun yung main reason na ayokong maging totally serious sa pakikipag relasyon, dahil natatakot na akong iwan, parati nalang akong iniiwan, lahat nalang sila iniiwan ako.” Hindi pa ako umiiyak sa harap nang ibang tao kay Felix palang, marami nang alam si Felix tungkol sa akin, and who would be the best one to understand than him.

“Huwag mong sabihin yan Shio… nandito kami, mga kabarkada mo, mga bestfriends mo, hinding-hindi ka naming iiwan, promise ko yan sayo” niyakap ko siya pero saglit lang, raamdam ko ang init nang katawan niya sa gitna nang malamig na hampas nang malakas na hangin sa dalampasigan.

“Salamat sa pagdal sa akin ditto in such short notice… the best ka talaga.”sabi ko.

“Walang anu man yun basta ikaw magbabayad.” Sabi ni Felix at tumawa ito nang malakas, nagtawanan kaming dalawa nang biglang

“No Felix, It’s on the house, alam ko namang hindi kayo tatagal” sabi nang isang pamilyar na boses sa likod namin.

“Oh my go-o… Steven? Ikaw na ba yan?” tumayo ako bigla at nagulat sa nakita ko napalingon naman si Felix habang naka-upo.

“Gosh, Caleb… Hindi ka na nagbago” natatawa nitong tugon nang biglang nakipagkamay siya sa amin. Tumayo naman si Felix at nakipag kamay pero hindi naman niya ito binigyan nang kahit anong emosyon sa mukha.

“Felix, mas lalo ka pang gumagwapo ah!” sabi ni Steven, Yes bakla si steven and he is out, may itsura naman siya kaso lang mataba, pero napakabait, at type niya si Felix. Schoolmate siya naming noong High School, umalis ito papuntang America pagkatapos makagraduate kay matagal-tagal ko narin siyang hindi nakikita.

Inalis ni felix ang kamay niya na hawak-hawak pa ni steven and abruptly. “hahahaha… Nakakatawa ka naman Felix, Don’t worry I’m so over you” at biglang sumerioso si Steven. May tension na akong nararmdaman dahil ayaw na ayaw ni Felix sa mga bakla lalo na kapag alam nitong lumalandi na ito sa kanya.

“So… Steven, Saan ka na ngayon? What have you been doing lately?” I asked to cut the tension that was uprising.

“I came back to take over the Family Business, I own the place and other resorts in this side of the towns, Why don’t you go to my newly built luxury resort in Cebu, I know you will love it there.” He said.

“Wow, that sounds like a great idea (sabi k okay Steven, tapos ay hinarap ko si Felix)… Aya, diba hindi pa ako nakakapag celebrate noong birthday ko? At dahil summer naman I want to throw a party doon sa resort, all expense paid, I know I still have my savings with me…” I said

“That sounds great Caleb, I will be looking forward to that, here is my calling card… Call me if you want the reservations and I’ll be the one to accommodate you there… well I got to go babalik pa ako nang city ngayon to meet old friends and my BoyFriend” sabi ni Steven.

“Wow, that is nice to here, you finally have someone to call your own… well thank you talaga steven for the stay here at libre mo pa, tadhana siguro na magkitakita tayong muli” sabi ko sa kay steven at tiningnan naman ako ni Felix nang masama.

Umalis din naman si Steven agad at bumalik kami ni Felix sa cottege namin. Sinundo kami nang isa sa mga receptionist at sinabihan kaming pinalilipat kami sa may Suite room ni Steven. “Bakit mo naman ginawa yun?” sabi ni felix na medyo mataas ang boses. “nagagalit kaba? Still can’t get over the shadow of Steven Montenola?” sarcastiko kong tanong.

“For god sakes Caleb, hindi mo baa lam na siya sung dahilan kung bakit ako galit sa mga kagaya niya? Emotional trauma yung naranasan ko dahil sa sa pag stalk sakin nung whale na yun!” natwa ako sa mga sinabi niya. “hahahahaha nakakatawa ka talaga pag nagagalit yung butas nung ilong mo lumalalaki. Hahaha” sabi ko naman na tawa parin nang tawa.

Lumapit siya sa bintana at umupo doon kumuha siya nang isang stick nang sigarilyo saka ito sinindihan. Tiningnana ko lang siya at alam na niya ang ibig sabihin noon. “I stick lang Shio para makatulog…” agad naman itong ngumiti.

Nag alis na ako nang damit sa katawan, okey na sa amin ang maghubad sa harap nang isat’isa walang halong malisya, dalawa ang higaan doon ako pumwesto sa may malapit sa bintana, alam ni felix na mahilig ako sa mga magagandang tanawin especially pag gising ko sa umaga kaya hindi na siya umapila. Naka boxer shorts na ako nang mahiga sa may kama.

“Shio, hindi ka na ba nalulungkot sa mga nangyayari sa iyo ngayon.” Tanong niya sa akin.

“Matapang ako, I was once like this and hindi ito nakadulot nang maganda sa buhay ko, mas mabuti na yung ikubli ko sa sarili k oats a lahat ang nangyari, hindinghindi pa ako masasaktan nang lubusan” sabi ko habang nakatingin sa kisame noong suit.

“Kaya ba magpapaparty ka?” tanong niya.

“Everything gagawin ko just to make me happy at makalimutan koa ng lahat nang iyon” sabi ko. Agad naman akong nakatulog nang dahil sa pagod.

3 weeks later…

Pumunta na kaming Cebu para sa 3days and 2nights stay sa resort nina Steven ang “Monte Fuego”, buong isla pala ito at may private ferry ride sila para sa mga bisita nito, pero dahil sa pangunahang panauhin kami ni Steven ay sa private yatch nilang pamilya kami sumakay papunta doon.

Sampu ang sianama ko sa trip na ito at sabi ko nga all expense paid trip ito kaya lahat hindi nakapag ayaw. Sinama ko sina Felix, Isa, Klea at Lester at siyempre hindi pahuhuli ang mga kaibigan kos a sayawang sina Teo, Janelle, Janice, Hera, Blitz at Enzo.

“Wow, bongga mo talaga Mr. Tan, can afford mo talaga ang luxury na ito?” sabi ni Janelle na manghang mangha talaga sa facilities nang resort nina Steven.

“Alam mo Janelle, pa birthday lang ito nang mga kaibigan nang mga magulang ko sama na diyan yung allowance ko” sabi ko naman.

Nasa reception area na kami nang biglang tumawag si Steven na hindi daw siya makakarating noon dahil hindi pa niya masama-sama ang boyfriend nito. Pero nag check in narin kami at sabi niya bukas nalang daw niya kami bibigyan nang tour sa isla nila.

Dalawang De lux room ang kinuha naming, isa para sa mga babae at isa para sa mga lalaki, Grabe ang laki nang room na iyon at may sariling pool pa sa labas, napamangha naman si Lester sa architectural structure anng buong resort, napaka busisi daw at pulido ang pagkakagawa, talagang pinag-isipan.

Nag bihis na kami pampaligo at nagkantyawan pa sa mga katawan namin. Kami naman ni Enzo, parang, ewan hindi din naman siya nagpapahalata na may ginagawa kami pero alam ko pasimple lang siya sa pagtingin sa akin.

Lumabas kami na naka trunks at swimsuits nalang sa mga babae para mag tambay at mag swimming sa endless pool na overlooking ang dagat. Maganda talaga ang lugar at masaya ako dahil mga kaibigan ko ang mga kasama ko, kung wala siguro ang pag aaruga at pagkonsinte nila sa akin siguro ay gaya nang dati lasingero na ang kahihinatnan ko ngayon.

Masaya ang kulitan sa pool nang mga kaibigan ko ako naisipan kong mamaya na malulugo at mag papaaraw muna at magpawis. Kung titignan niyo siguro ako ngayon, lalaway din kayo sa aking tindig malapit sa pool side, kaya siguro umahon si Enzo sa pool at pumunas nang basing parte nang katawan niya.

Naka Dark colored rayband ako noon kaya malikot mga mata ko sa mga daan oh gusto kong tingnan, at sampat talaga na nakita ko si Enzo na nakatayo, nagpupunas nang basang parte nang katawan habang nakatitig sa akin. At kita ko ang bukol sa trunks niya na mas lalong lumalaki habang pinapanood ako na may kasama pang mga kagat labi na aaminin ko nakakalibog.

Balewala lang ako sa mga nakita ko, pero bumilis ang tibok nang puso ko nang lumapit siya sa akin at tumayo sa harap ko, na parang tinutok niya talaga ang kanyang pagkalalaki sa tapat nang mukha kong nakatingala sa langit. Nakita ko ang kanyang mala demonyong ngiti na parang nagaakit sa akin.

“Your blocking my sun!” sabi ko sa kanya na medyo galit, tumayo ako at agad na naglakad patungong banyo para makapagshower muna bago lumusong nang pool.

Habang nasa tapat nang shower bumabalikbalik sa akin ang mga nangyayari sa amin ni Enzo, para bang nahulog na lalo ako sa patibong na hinanda niya, hindi ko na alam kung ano ba talaga ang nararamdaman ko, pinagpapantasyahan ko siya noong mga sandaling yun at iniisip ang nangyari kanina sa swimming pool nang biglang may gumapang na mga kamay mula sa likod ko at binalot ang buo kong katawan, nasarapan ako sa mga nangyayari at hindi maalintana na tumayo ang aking junior.

Nang biglang bumababa at bumababa pa ang kamay niya papunta doon sa pumipiglas kong alaga. Nang biglag hinalikan ako noong taong yun sa batok.

Napatalikod na ako at sabay tulak sa kanya papalayo sa akin, Si Enzo pala yun at sinundan niya pala ako. “Putang-ina anong ginagawa mo dito” tanong ko.

“Akala ko ba…” sabi niya.

“Akala-akala maraming namamatay sa maling AKALA!” pagbara ko sa sasabihin niya, agad akong lumabas nang banyo at dumiretso sa pagbabad sa may swimming pool. Mag-isa akong lumangoy at iniiwasan ko ang mga kaibigan dahil gusto ko talagang magpalamig nang ulo.

Bumabagabag parin sa akin ang mga nararamdaman ko, may pagtingin nga ba ako kay Enzo? o dahil lang ba ito sa naudlot kong pagmamahal para kay Sophie kay ibibigay ko ito sa iba? Bakit ko ba naman iniisip to e straight ako, malay ko naman bas a mga ganito dba. Ah ewan basta yun yun, litong lito na ako.

Gabi na noong nang napagpasyahan kong maglakadlakad sa dalampasigan. Naka putting pajama pants lang ako noon at walang saplot pang-itaas, gusto ko lang talagang mapag-isa noong mga panahong iyon. Umupo ako sa buhangin habang tanaw ang napakadandang karagatan.

“Oh kanina ka pa namin hinahanap ah!” may nagsalita sa likuran ko, nang tumalikod ako nakita ko si Enzo. Hindi ko siya pinansin at humarap lang ako sa dagat at mas malayo pa ang aking tinanaw. Ayokong makipagtalo sa kanya sa ginawa niya kanina kaya babalewalain ko nalang siya.

Nagulat ako nang tinabihan niya ako noon. “Nabalitaan ko yung kay Sophie… Sorry sa kanina… g-gusto… gusto ko lang naman… pasiyahin ka kahit papano…” pa utal-utal niyang sabi. Hinarap ko siya pagkatapos noon, nakatingin pala siya sa akin. Nakatitig na ako sa mga mata niya, nangungusap ang mga ito na para bang napakarami nang sasabihin niya.

Hindi ko na namalayan na papalapit nang papalapit ang mukha niya sa akin, bumilis ang tibok nanng puso ko, pero para rin akong napako sa kinauupuan ko. Hindi, hindi pwede to, wag naman siya. Tumalikod ako agad sa kanya bago paman may mangyari sa amin, hindi pwede hindi pwedeng siya.

“I’m sorry ulit, di ko lang mapigilan…” agad niyang sabi at nagbalak na tumayo, hinawakan ko ang kamay niya at sinabing “huwag ka munang umalis… Huwag mo akong iwan.” Agad din naman siyang bumalik sa tabi ko at humiga naman siya sa balikat ko “Hinding-hindi kita iiwan… kelan man!” nanatili kami sa posisyong iyon nanag magdamag nagkwentuhan nang kung anuanu.

Matapos ang ilang araw pa masarap ang pakiramdam na may nagaalala sayo pinuno ni Enzo ang pangungulila ko kay Sophie. Lahat nang iyon at marami pang iba I opened up another portal for him to know me better, dahil sa Cyber Sex, okey lang daw sa kanya na kahit doon nalang niya ako mayakap at makita ang buong buong ako dahil hindi ko pa kayang ibigay sa kanya ang dapat.

Nagtagal ito hanggang sa nagging third year college na ako, mas maraming responsibilidad. Pero ganoon parin kami Enzo at napaka consistent niya, minsan pinupuntahan niya ako sa classroom para humiram nang lapis, pag balik nito sa akin marami nang stickers na heart, natatawa nga ako na parang kinikilig sa mga pinanggagagawa niya. At oras oras niya akong tinitext nang love quotes na hindi mo sukat akalaing manggagaling sa kanya.

Yung taong din na yun nakakilala ako nang mga nagging malalapit kong kaibigan na tinuring ko naring pangalawang barkada tawag sa amin sa classroom grupong HP “Highblood People” tinatawanan nga naming eh kasi kami daw yung matatapang mambara at mag tanong sa mga ginagawa nang mga kaklase namin at sa mga Clical instructors namin. Walo kami sa Grupo, ang magnobyong sina Bettina at Bryan, si Katelyn at Jelly na matagal nang magkaibigan, si Angelo na classmate ko mula pa noong 1^st year college, si Kenjie na super crush nang bayan at si Carmina na naging bagong laman nang mga pagtingin ko. Napakabait niya at napaka pasensyahin hindi mo maalintanang hindi mahulog para sa kanya.

Alam nang lahat na may pagtingin ako kay Carmina maliban sa kanya at wala pa akong balak na manligaw kasi baka iisipin niyang gagawin ko lang siyang panakip butas kay Sophie, kaya iwas muna ako sa gulo mabuti na itong meron kaming communikasyon at magbarkada pa kami.

Tagong Bisexual si Enzo, napatunayan ko din yun at heto ako untiunti niyang binubuksan ang natatagong ako. At parang nahuhulog na ako sa kanya. Hanggang isang araw.

Kakatapos lang naming mag Phone Sex, tumatawa siya sa kabilang linya nang biglang tinanong ko siya nang napaka seryoso.

“Enz… Anu ba tayo?”

“Anong klaseng tanong yan? Bakit anu ba gusto mo?”

“We’ve been doing this for almost a year na pero parang may iba eh…”

“Alam ko naman yun, ikaw lang naman hinihintay ko…”

“Ibig bang sabihin nito… tayo na?” may pagaalinlangan kong tanong.

“edi oo… mwah, love you baby ko!”

“hehehe, love you din dady”

Para bang lumulutang ako sa alapaap nang mga panahong iyon, nabuksan ko din ang puso ko sa isang taong hindi ko namalayang magiging akin. Parati na kaming lumalabas pagkatapos noon pero lahat ay puro patago puro kulitang panlalaki ang ginagawa naming tapos pag may practice eh iba iba din naman yung kasama ko, pero pag kami nalang dalawa, ang sweet niya sa akin.

Isang araw naglalakad kami sa park tapos nang pag ensayo sa sayaw, umakbay siya sa akin at sabay sabing “Simula ngayon, mag asawa na tayong dalawa at hinding hindi na kita iiwan kahit kelan man”

Lumundag nang todo ang puso ko noon, para bang hindi mahirap ang lahat napakasaya nabuhayan ako nang loob at tuluyan ko nang nakalimutan ang lahat lahat.

Isang gabi magisa akong nakaupo sa park at hinihintay si Enzo, nang bigla kong nakita ko si Steven na may kasamang pamilyar na lalaki.

“Oh My God Caleb! Bakit nandito ka ta nagiisa siya nga pala si Mark Boyfriend ko” sabi ni Steven. Nanlumo ang lalaki dahil nakilala ko siya, parang gusto niya nang umalis sa harap ko nang mga oras na iyon.

“Kilala ko siya Steven, kasamahan ko yan sa grupo… hindi ko lang alam na… kayo palang dalawa.” Matagal ko nang alam na may berdeng dugo itong si Mark kasi may nakapagsabi sa akin sa grupo na type daw ako nito, pero hindi ko sukat akalain na sila pala ni Steven.

Nang dumating si Enzo, Fuck, magkakabukuhan na ba? “Oh at nandito din pala si Enzo” sabi ni Steven. “magkakilala kayo?” tanong ko.

“Oo naman, eh magkabarkada kaya tong sina Mark, may balak pa nga yang maglipat nang Boarding house doon sa kina Mark eh” sabi ni Steven na tsaka ko namang kinagulat. Hindi nabanggit sa akin ni Enzo na me ganun pero napapansin ko na nga rin na medyo malapit ang loob nila sa isa’t isa.

“Oh, look at the time, I’ve got to go Steven, nice seeing you here, kaw din Mark, and You too Enzo!” sabi ko sa kanila at umalis nalang bigla ayokong makita nila na tumutulo ang luha ko, hindi ko akalaing hindi niya ipagtatapat sa akin yun.

Tumakbo ako pero sa hindi nalalamang kadahilanan ay nahabol ako ni Enzo. “Bhe, bakit mo ako iniwa doon…” habang ginapos niya ako sa kanyang bisig na ngayon ay iniiyakan ko na.

“Mag mamaangmaangan kapa, may relasyon kayo ni Mark no? Bakita ang close niyo ngayon? Ha… sumagot ka”

“Your over reacting, sasabihin ko din naman sayo na doon na ako maninirahan if everything is settled. May mga nakawan sa Old Boarding house ko at kaya ako aalis, eh ito nito naman si Mark nag prisenta nang boarding house nila kay doon ako lilipat, please naman Bhe, magagawa ko bang lokohin ka eh mahal kita?”

Wala na akong nagawa kundi maniwala, maniwala sa pgamamahal na pinakita niya sa akin. Nagyakapan kami hanggang sa di ko na namalayan ay hinalikan niya ko sa pisngi malapit sa bibig, iba ang init na naramdaman ko noon kaya umiwas din ako, pero alam ko na alam niya na hindi pa ako handa at nirespeto niya ang desisyon ko.

Hindi ako makatulog noong gabing iyon dahil naalala ko ang init nang mga labi niya na ngayon ko lang nadama. Ang init na iyon na lumatay sa buo kong pagkatao, init nang pagmamahal.

Malapit na ang malaking araw nang buhay ko, ang Election nang Student body na hinandaan ko, Isang election na nagpabago muli nang buhay ko.

_Abangan_